Wedstrijdverslagen
Ronde van Heerhugowaard
Op zondag 21 augustus jl stond voor een 4-tal renners de ronde van Heerhugowaard op de kalender.
Een snel , mooi rondje met 4 bochten linksom.
Bij aankomst bleek wederom dat wedstrijden in Noord-Holland bol staan van beleving en ook veel publiek. Na de inschrijving, opspelden van rugnummers volgde het warm rijden. Om 10 voor 10 stonden er al renners klaar voor de start. Gespannen en vol verbazing sloten de Mirato’s zich aan.
Ik zocht oogcontact met Theo en die grijnsde. Zijn haren zaten wederom goed gestyld onder zijn helm.
Ook zijn wielen trokken aandacht. “Shaggy” Jasper stond ook aan het vertrek en was zelf een dag eerder van vakantie teruggekomen. Eric kon ik niet vinden. De kerkklok sloeg 10 x dus de spanning steeg. Totdat een official van de KNWU de microfoon greep en vertelde dat er een vrouw op het parcours lag met een gebroken enkel. De start werd met 10 minuten uitgesteld. Opnieuw warm rijden en exact om 10.14 volgde de start. Ikzelf zat redelijk voorin maar liet me de eerste 2 ronden wederom lekker wegdrukken. Er werd meteen hard gekoerst en vooral in de 3e bocht achterin op het rondje was het goed opletten. Deze bocht was vrij smal en daar moesten toch steeds 90 renners doorheen.
Na 20 minuten koers kwamen we door de 4e bocht naar het rechte eind ( start –finish ) toen er een vreselijke knal volgde. Er vielen 4 renners vlak voor mij op de grond. Gelukkig kon ik samen met Theo om de valpartij heen maar het peloton was gebroken. Het eerste wat ik dacht was ; “nee he, niet weer”. Ik heb er nl nogal een handje van om steeds achter een valpartij te zitten. Gelukkig konden we na een rondje weer aansluiten en zat het tempo er weer goed in. Slecht voor het moraal was wel dat die jongen nog zeker een 20-tal minuten op het asfalt lag en wij hem elk rondje zagen liggen. Naar verluidt had hij een aantal ribben gebroken en een zware hersenschudding.
Het tempo bleef hoog en na een uurtje vond ik Jasper in de koers. Theo zat dicht bij mij in de buurt. Eric reed een 10 tal plaatsen voor ons. Ik knikte naar Jasper en het enige wat ik van Shaggy hoorde was “Campingbenen, Campingbenen !! Lisse, Lisse. Ik wist genoeg. Shaggy is maar met 1 ding bezig. Hij wil over een weekje of 4 zijn titel verdedigen in Lisse. Nu is Jasper erg goed in het naar voren rijden, dus besloot ik zijn wiel te houden. Binnen een paar rondjes kwam ik weer van voren te zitten. Onder aanvoering van Ton van Eijk, Roy Rotteveel en de super wielrenner Erwin kistemaker ontstond er een kopgroep. Eric kon helaas niet mee in de beslissende slag. Uiteindelijk bleven er een 6 tal renners vooruit waarvan Jeffery van der Velden de sprint won van de RTV-ers Roy Rotteveel en Ton van Eijk. Wel moet vermeld worden dat bij Ton in de laatste bocht zijn ketting er nog van afschoot en toch nog knap 3de werd. Eric werd nog heel knap 11de, Jasper 20e , Chris 23e en Theo 43e.
Al met al een mooie koers , alleen die valpartijen ??!!##.
Zondag de 28e augustus staat de monsterrit georganiseerd door ons eigen team op het programma. 100 + km olv onze eigen Tempobeul Koos. Middags staat er de Mirato BBQ op het programma met alle renners en de sponsoren.
Chris
NK 40+ in Achtmaal
Zondag 14 augustus jl stond het NK 40 + en onder de 40 van de Brabantse wielerfederatie op het programma voor Mirato.
Na eerder al mooie koersen in Brabant te hebben gereden.
De voorspellingen waren dramatisch het zou noodweer worden met storm en veel regen.
Onderweg in de auto kwam het ook met bakken uit de lucht.
Eenmaal in Brabant knapte het aardig op. Het wegdek was wel nat maar het regende niet meer.
Bij de 40+ stonden Theo, Chris en gastrenner Ronald vd Burg aan de start. Ruud duif startte bij de “Jonkies”.
Een supermooie omloop van 8,3 km die wij 8 keer moesten rijden.
De start was om 11.30 en de eerste ronde werd er rustig gereden en zocht de 60-tal renners zijn plekje in het peloton.
Maar na de eerste doorkomst sloeg de vlam in de pan.
Veel wind en alles op het kantje achterin de polder. In de 4e ronde reed er een groep van 11 renners weg en Ronald kon in zijn eentje de oversteek maken.
Echter in de laatste bocht naar start-finish was er een valpartij waarbij de kopgroep brak. Ronald zat hierbij op het verkeerde plekje.
Er restte hem niets anders dan zich te laten zakken naar het peloton. Hier had Theo het niet echt naar zijn zin. Hij ergerde zich kapot aan alle renners die gaten
lieten vallen en geen kopwerk wilde doen. De kopgroep had een maximale voorsprong van 1.10 minuut. Dus de Mirato’s zaten in de mongolenwaaier.
Na veel duw en trekwerk werd er afgesprint Theo werd 24e , Chris 27e en Ronald 32e.
Ruud werd bij de jonkies verdienstelijk 31e.
Na de koers onder de douche bij de plaatselijke voetbalclub. Daar konden wij ons vergapen aan de fantastisch mooie tijdritfietsen die er stonden.
Later die dag werd er ook nog een tijdrit georganiseerd. Hoezo Kredietcrisis ?? Wat een fietsen zeg.
Wielrennen leeft zeker in Brabant.
Op de terugweg reden we nog langs sauna Diana.
Een oud sponsor van een van de Nederlandse wielerploegen
Er werden meteen al plannen gemaakt voor het trainingskamp/ploegenuitje voor volgend seizoen.
Chris
NK 2011 in Achtmaal
Zondag 14 augustus was het zover….. we hadden ons geplaatst voor het NK in Achtmaal (gewoon inschrijven bij de Brabantse Wieler Bond). We verzamelden ons op de Brink in Noordwijkerhout en het zou die dag volgens Piet Paulusma weer eens een onstuimig worden. Dus bepakt en bezakt met zuidwester en spatborden voor de fiets zouden we met ze vijven naar Brabant afreizen. Ronald vd Burg, die zich in de ronde van Brabant ook al in de oorlogskleuren van Mirato had vermomd was met een busje waar we allen in pasten. Dat waren Krizz, Theo, ik en “razende” Eric had het net niet gehaald. Hij had de dag ervoor alles gegeven op een dansfeest Dutch Valley en kon zijn dansschoenen niet tijdig verwisselen voor de schoenen bestemt voor zijn fiets! Eenmaal in het busje vertrokken we voor een reis van dit keer slechts 1 ½ uur, wat voor ons, in vergelijking met de andere Brabantse wedstrijden, “net om de hoek” is. Aangekomen in Achtmaal waar het overigens prachtig fiets weer was , bespraken we onder het genot van een kopje koffie onze strijdplannen. De drie andere mannen waren ingedeeld bij 40+ en ik bij 40-, beter gezegd de Amateurs die twee minuten eerder van start zouden gaan. We konden het niet erg eens worden over het fijt of ìk me af zou laten zakken en de mannen gaan helpen of dat de mannen even de oversteek zouden maken en mij gaan helpen. Rond 11 uur ging ik met de Amateurs van start over een redelijk breed parcours door de Brabantse polders met bochten links- en rechtsom, een klinker weg en een aantal wegversmallingen om dit rondje van +/- 8300 meter, tien keer af te leggen. Twee minuten later gingen de andere drie mannen met de 40+ van start op hetzelfde rondje alleen voor acht ronden. Voor mij was het zaak het eerste gedeelte van de wedstrijd lekker “het bordje van het peloton leeg te eten”. In ronde nummer 6 koos ik de aanval en kreeg een vijftal mede vluchters mee. Het tempo lag constant boven de 45km. per uur en hielden dit een aantal kilometer vol, in het peloton lag het tempo blijkbaar nog hoger en we werden weer bijgelopen. Van deze inspanning moest ik toch wel even herstellen en liet mijzelf wat afzakken om weer zuinig in het wiel te kunnen rijden. Helaas was ik wat te ver van achter geraakt en moest de laatste twee ronden alle zeilen bijzetten voor een goede klassering. Mijn concurrenten dachten er precies hetzelfde over en ik kwam helaas niet verder als een 30e plek. Bij de 40+ wedstrijd was het Ronald die in de finale de oversteek wist te maken naar de kopgroep, echter daar aangekomen waren er drie renners die het blijkbaar zat waren, en gingen erbij liggen. Hierdoor kwam hij op een gat te zitten die ook voor hem niet meer te dichten was, dus hij finishte samen met zijn collega Mirato’s in het peloton.
40+: Ronald 25e, Theo 36e en Chris 39e.
Ik persoonlijk vond dit één van de mooiere koersen en mag van mij vast op de kalender komen!!
Groeten Ruud
Nootdorp uit, altijd lastig!!
Op een regenachtige donderdag avond stond bij een aantal Mirato’s de ronde van Nootdorp op het program. Ik (Ruud) heb Theo alias Long distance man, alias Lange lat ff voor 16.00 uur opgehaald om af te reizen richting Den Haag en omstreken. Bij het inladen van de fietsen hadden we al moeite met de wind, en de regen kwam ook al losjes uit de hemel. We waren net onderweg en Theo begon al te klagen dat hij zijn lange haren net keurig netjes in de mousse had gezet en dat dit weer hem wel eens een slechte haardag kon bezorgen! Ik zat halverwege mijn vakantie, waarin ik samen met mijn vrouw een soort beachclub kroegen tocht aan het houden waren, waar de prosecco, wijntjes en de liters bier rijkelijk vloeide. Kortom het moraal zat er lekker in voor de wedstrijd van 17.30 uur. Aangekomen in het met pijpenstelen overgoten Nootdorp was het een kwestie van nummers opspelden en toch maar van start gaan. Ruim voor het uitgestelde startschot kwam Eric samen met bollenstreek renner Roy Rotteveel aanzetten, die samen nog even een file mee hadden gepakt.
Uiteindelijk om 18.00 uur klonk het startschot om ongeveer 50 renner los te laten op het 900 meter lange circuit. De ronde bestond uit 2 lange rechte stukken, 2 korte stukken en 4 spekgladde bochten, waarbij de wind precies mee stond in de finishstraat.
Het was vandaag weer eens een wedstrijd tussen de amateurs en ik vond persoonlijk dat het goed te merken was. Het was direct uit het vertrek vollebak en ik zat daarbij erg ver van achter en op het wel bekende “elastiek”. Op het lange rechte stuk richting de finish moest ik telkens weer ruim boven de 50 fietsen om aansluiting te behouden.
Ik kon vanuit achter goed zien dat er al snel gaten begonnen te vallen en dat de andere Mirato’s telkens net vóór het breekpunt zaten. Bij mij echter, begon de hartslag al aardig richting de 200 te stijgen, de benen konden het melkzuur niet best meer verwerken en de longen hadden moeiten om niet uiteen te spatten. Dit resulteerde dan ook dat ik terecht kwam in een “mongolenwaaier”. Dat heb ik samen met mijn mede “mongolen” precies één uur volgehouden tot we een ronde gedubbeld werden om vervolgens uit koers genomen te worden. Vanaf de zijlijn kon ik zien dat bollenstreker Roy in de kopgroep van 7 man zat, daarna volgde een klein groepje en als derde groep zat de groep van Eric en Theo. Zeven ronde voor het einde met nog maar 25 renners in koers ontsnapte één van de koplopers (Tom de Vreede) om uiteindelijk met een straatlengte voorsprong te winnen. Roy die door verschillende ontsnappingen van anderen aardig gesloopt was werd netjes 7e. De groep van Theo en Eric hadden door zeer hard werken (met name door Eric) de voorliggende groep in gelopen en die moesten knokken voor de 8e stek. Het was in de laatste ronde “oud Mirato” Bas Kaptein die wist weg te komen bij de grote groep, “Razende” Eric werd knap tweede in de sprint en dus 10e en Theo liet zich als laatste en 25e over de streep rollen.
Ikzelf kan niets anders zeggen dat de andere jongens zeer knap hebben gereden en gestreden!
De volgende wedstrijd is het NK in Achtmaal en daar hopen we ook zo nadrukkelijk aanwezig te zijn.
Groeten, Ruud
Districtskampioenschap Noord-Holland 2011, Sportklasse
Om een lang verhaal kort te maken:
NATTE LAATSTE BOCHT, ALS 3e ER IN, ALS 1e ER UIT! (circuit training @ motor werpt zijn vruchten af)
Voor degene die een kleine toelichting wensen:
60km koers op een troosteloos industrieterrein in Alkmaar waar tijdens de koers zo veel olie op de weg lag dat Shell interesse heeft getoont in de grond. Weer: miezerregen dus ambulances die af en aan reden...
Ruud (of Rene) Duif was tijdens de koers met zijn stijgende vorm dapper aan de gang! Hij moet alleen de tekst achter op zijn broek misschien op zijn stuurpen moet plakken...
Ik, Shaggy, allias 'De Sluipwesp', bleef bij de eerste 10 renners meedraaien want dat peloton dat met samengeknepen billen door elke bocht ging werkte mij op m'n zenuwen! Het zelfvertrouwen steeg, zeker nadat ik zag dat de gedoodverfde favoriet, De Beul van het peloton, De Bloemist, de winnaar van zaterdag in Waardepolder én zondag in Katendrecht, de op dit moment schier onklopbare Brian Burggraaf door de bocht ging alsof hij op zomerbandjes tijdens een sneeuwstorm zonder remmen de Alpe d' Huez afdaalde!
De finale, een recht stuk van 1km tegenwind, een haakse bocht naar links en 50m daarna 'het vod der verlossing'. Wie als eerste de laatste bocht uit komt weet zich gewonnen, maar niemand wil daarvoor tegenwind op kop zitten. BEST DRINGEN OP PLEK 2 DUS!
Rekenen, wachten, inschatten, NU! Vollebak op die laatste bocht af! Benen stil, insturen, shit, er komt een rooie dakduivel onderdoor! (zou die weten dat er een bocht volgt?), opnieuw insturen, 2x shit, Burggraaf die tot de hoek van de binnenbocht remt/instuurt! Ik rem niet, vang de bocht hoog aan, hou snelheid en kom hem buitenom weer voorbij. Aan het eind van de bocht zie ik een geparkeerde rooie dakduivel sukkelen waar ik net onderdoor kan sturen :-).
De laatste 50m naar de streep leg ik gierend van het lachen af, ondanks dat mijn benen overlopen van het melkzuur en dit zich via mijn oren een weg naar buiten baant. 'Dachten ze nou werkelijk een schaatser in een spekgladde laatste bocht af te troeven?'
Na de verrassing van het districtskampioenschap van vorig jaar en het officieuze NK Sportklasse 2011 vorige maand moest ik nu de verwachtingen waar maken. Die andere coureurs waren sterker maar zoals ploeggenoot Rick van Leersum vooraf Whatsappte: 'Jij bent slimmer'
Jasper van Tol
Nacht van de Waarderpolder
Zaterdagavond 11 juni 19.30 uur ging er 60 man van start om 1,5 uur lang 4 rechte stukken + 4 bochten te rijden op een asfaltparcours. Onder perfecte omstandigheden was wegrijden moeilijk, vandaar dat er nauwelijks kopgroepjes waren. Namens Mirato stonden Jasper en Rick aan de start. Jasper heeft zijn driekleur een paar keer mooi getoond aan het publiek, maar met de naderende massasprint zocht hij de veilige achterkant van het peloton op, alwaar hij Rick vergezelde om even bij te kletsen. Wonder boven wonder bleven alle (hersenloze) kamikaze piloten overeind.
Geen bloemen dus voor de Mirato's, wel een snel rondje en 60 km in de benen erbij.
Zoals de titel al zegt was het gisteren het weer een hel tijdens de ronde van het Statenkwartier. De Mirato renners die wel de weg naar Den Haag hadden gevonden hebben ruim een uur lang door de plenzende regen gereden. Het mooie asfalt rondje zorgt er gewoon voor dat de 50 km met een gemiddelde van 43.5 km per uur werden afgelegd. Theo Tetterroo ( de man die afgelopen weekend nog Milan San Remo had gereden) kwam er achter dat hij nog heel wat snelheid te kort kwam en moest na 15 min. de strijd staken. Hij beloofde wel gelijk beterschap voor het DK. Onder toeziend oog van voormalig topamateur Patrick H.( alias de Swaffelaar) en Willem v Wetten werden René en Ruud naar voren gebruld. Het schuiven bij zulke hoge snelheden viel voor de Twins niet mee. Ze reden de koers keurig uit in de buik van het peloton. Jasper had zich de lichte kritiek van Uitgeest aangetrokken en deed veelvuldig mee met 3 ronde klassementen en premiesprints. Hij miste alleen de slag die viel in de laatste 5 rondes. Hierin reden ondermeer Nick Zuidenwind, Marc de Bruin en Richard Korteweg weg. Het kleine gaatje dat ze hadden, hielden ze en zo was het podium vergeven. Jasper werd in de eindsprint keurig 8ste. Ruud werd 30ste en miste dus zo net de 31ste plek die goed was voor 50 eurries. René werd 33ste. Op naar zaterdagavond dan is er weer koers in de Waarderpolder!
Ronde van Uitgeest.
Het criterium in Uitgeest was het eerste criterium waarin Jasper in zijn rood wit blauwe trui mocht verschijnen. Helaas had Jasper er de hele week in geslapen en lag hij nog in de wasmand bleek voor de start. Waarschijnlijk wilde hij niet alle aandacht op zich gevestigd hebben en lekker tussen de wielen blijven. Het rondje van Uitgeest staat bekend als een zwaar en lastig rondje bij de renners. Dit bleek ook halverwege de koers want van de 95 gestarte renners waren er nog maar 40 over. Daarbij alle Mirato renners. Rick die weer voor het eerst aan de start van een criterium stond dit jaar had het heel zwaar maar reed wel de koers netjes uit. Ruud, Eric en René handhaafden zich keurig in de buik van het uitgedunde peloton. Als ploeg hadden de Miratorenners vandaag niet veel in te brengen tijdens de koers. Het was een kwestie van volgen. Er waren voor de rest veel uitloop pogingen maar deze werden allemaal geneutraliseerd. Met nog 2 rondes te gaan dachten de toeschouwers dat het een massasprint zou worden. Onze ploeg had voor de sprint de razend snelle Jasper in de gelederen en dus wel een kans op een podiumplaats. Helaas reden in de laatste ronde toch nog 4 man weg en zij verdeeden de podiumplaatsen. Jasper die de hele koers zeer attent had gereden heeft zich laten verrassen en sprintte tot frustratie van zijn ploegmaats en Lucia niet mee voor plaats 5. Eric gaf alles in de sprint en werd keurig 12de , René 19de, Ruud 23ste, Jasper 34ste en Rick 40ste.
Nk Politie 2011
16 mei kwam ik erachter dat op 17 mei het Nederlands Kampioenschap wielrennen voor de politie verreden zou gaan worden. Gelet op het feit dat ik bij de politie werk en aan wielrennen doe, behoor ik daar gewoonlijk van start te gaan. Ik heb vervolgens hemel en aarde moeten bewegen om een startnummer te krijgen daar de online inschrijving reeds een week gesloten was.
Het kampioenschap werd verreden op het wielerparcours Sloten in de gemeente Amsterdam over een afstand van circa 80 km. Aan de start stonden tevens de nationale ploeg (politie) van Groot-Brittannië en België en team afgevaardigden van de Koninklijke Marechaussee (ook een soort politie). Zodoende zou er een overall uitslag komen en een Nederlands Kampioen uitslag (zonder de buitenlanders).
Na een minuut stilte voor de gevallen renner (letterlijk en figuurlijk) Wouter Weylandt namen de Belgen het initiatief en werd de race geopend met aantal flinke demarrages. Doordat de Belgen als team werkten hielden zij het peloton stevig in de tang door alles af te stoppen en de tegenaanvallen terug te rijden. Uiteindelijk werd in samenwerking met de Britse Bobbies een front gevormd tegen de Belgische mannekes P. Ik kon me goed van voren houden, waardoor ik een Vip-plaats had voor het internationale schouwspel.
Na een zoveelste demarrage van een Belg besloot ik en 7 anderen ook eens het hazenpad te kiezen. We vormden hiermee een groepje van 9 renners (2 Belgen, 1 Brit en 6 Nederlanders) die het wel met elkaar eens konden worden. Na wat internationale termen zoals “gvd rijden, motten we” pakten we een aantal meters op het peloton. Ronde na ronde liepen we iets verder uit. We bleven tot aan de meet weg. Het draaide uit op een sprint, waarin ik “overall” 5e werd. Doordat de 2 zuiderburen, die voor mij geëindigd waren, niet in het bezit waren van een Nederlands paspoort werd ik 3e op het Nederlands Kampioenschap.
René Duivenvoorden
NK Wervershoof
De Omloop van Wervershoof is het officieus NK voor de Sportklasse. Een 65km lange omloop bestaande uit rondes van 4,3km met daarin alle ingrediënten voor een schitterende koers: smalle polderwegen, altijd zijwind en plassen op de weg maar ook een criteriumstuk met haakse bochten, dranghekken, natte klinkers en een bloed snelle finishstraat.
Gapend en nog ontwakend stonden er velen met kleine oogjes om 09:45uur aan de start. Binnen 1 ronde was iedereen daarvan genezen!
Al in de 3e ronde ontstond een kopgroep van 9 man, inclusief een onder zijn stuur door kijkende Mirato renner. "Nog 55km vooruit blijven?! Mij niet gezien!" Al snel bleek het beter te zijn om 1 beurtje kop en 8 beurtjes uit de wind te zitten dan jezelf in een 'op de kant hangend en hollend en stilstaan peloton' te begeven. Even ter zake, Aalsmeer - Wervershoof.... dat zijn wel flinke reiskosten en vrienden maken doe ik wel en de feesttent. Die suffe waaier kan voor een dik opgelijnd publiek ook wel wat premiesprint spektakel gebruiken toch?
De bel, de laatste ronde. 8 man over, 4,3km en het peloton op meer dan één minuut. Sommige koplopers kunnen geen trap meer doen. Anderen doen alsof ze geen trap meer kunnen doen... Éen ding is zeker, als al die sukkels op de laatste bocht wachten dan zijn ze geslacht natuurlijk! Tot 2x toe een pijnlijke demarrage langs de graskant van een beul die het sprintje niet af wil wachten... "Je moet mee Shag. De goeie gaan en de geklopten blijven achter". Laatste lange rechte stuk voor de wind door de polder voordat de laatste bochtenserie komt... Tactiek: op kop onder omslag het tempo er in houden zodat het bij elkaar blijft.
1km, 3 bochten, een durfal gaat aan en gooit zijn stalen ros a la Valentino Rossi door de bochten en pakt zo 50 meter! Een ander verliest zijn geduld en zet een kamikaze achtervolging in. "Bedankt" denk ik na de laatste bocht, gooi mijn scheurijzer onderdoor en denk nog 1x aan die 4 sprintjes op de Posbank tijdens het Miratoweekend terwijl de rest aan de koffie zat. 400 meter te gaan en 50 meter te overbruggen naar een eenzaam spartelende met het zuur uit zijn oren klotsende sterveling...
Hebbes.
Een jaar lang een rood-wit-blauwe trui in de ploeg staat best leuk toch?
Ronde van Brabant
Renners; Ruud, René, Theo, Eric, Marijn, Chris, Jasper en Ronald.
Verzorger/ploegleider; Peter.
De Mirato ploeg stond vandaag voor het eerst aan de start in een grote klassieker in het Brabantse Liessel. Het was mooi en zonnig weer maar wel met een harde noord tot noordoosten wind . Na wat inrijden kwamen de meeste terug met de vraag of er ook elite renners mochten starten. Nee werd er gezegd, het is alleen voor amateurs, sportklasse en dagkaarthouders. Humm, dan is het toch niet normaal wat er allemaal aan ploegleidersauto’s en renners staat. ( 200 man) De mannen van Mirato waren even onder de indruk van alles.
De start was om 12.00 en de eerste 1.8 km was genaturaliseerd vertrek. Dat houdt in dat je al gelijk goed moet opletten en proberen wat naar voren te rijden. Dit gaat meestal wel gepaard met vloeken en piepende remmen. Vandaag was dit ook niet anders en voor de meesten was het wel even wennen om in een peloton van de 200 man je plekje te vinden. Op de weg naar het noorden, richting de Rips en Oploo ging het al meteen van start. Na wat strubbelingen bij het spoor in Deurne, werd de aanval geopend. De eerste kopgroepen begonnen daar te ontstaan. Er reden 10 renners weg en deze pakten al snel een voorsprong van 1,5 min.
Pas toen op de terugweg de wind in de rug kwam, ging de vaart er echt in en werd de groep van 200 starters uiteen gereten. Diverse renners waren slachtoffer van pech of een valpartij. Deze hielden het voor gezien en gingen in een eigen tempo “naar huis”. Bij het plaatsje Venhorst waren alle 8 Mirato renners nog in koers. Jasper had daar nog wel lek gereden en werd door Peter snel weer op weggeholpen. Even aan de wagen en dan snel er weer achter en zo kwam Jasper met een snelheid van 60 per uur weer terug in de staart van het peloton. In de buurt van het plaatsje Bakel kwam Chris achter een valpartij te zitten en kon helaas niet meer terug komen in het peloton. Door de wind werd er steeds meer waaiers getrokken en kwam een aantal Mirato’s op het kantje te zitten. De kopgroep reed steeds verder weg en had bij Deurne 3 min voor sprong op een uit elkaar geslagen peloton. Bij het binnenrijden van Liessel werd het peloton, wat er nog van over was, verdeeld over drie groepen van ieder circa 20-35 man. Er moesten nog 5 rondes van 9.4 km worden gereden. In de eerste groep met ook veel favorieten zat Marijn namens de Mirato’s. Helaas voor ons en natuurlijk Marijn moest hij door een valpartij de groep met favorieten laten gaan. Hij pikte aan in de groep die hier achter reed. Hij kwam daar bij ploegmaten Theo en Jasper en de sterk rijden “gastenrenner” Ronald v/d Burg tegen. Eric, Ruud en René werden na 110 km en met kramp uit koers genomen. Hun achterstand op de koplopers was ondertussen meer dan 6 min. De achtervolgende groep van twintig kon uiteindelijk, met nog 10 km te gaan, aansluiting vinden bij de kopgroep van tien. Vier daarvan moesten de anderen laten gaan. De overige 26 gingen de eindsprint in. Andras van Hoeijen was de rapste, had nog net genoeg over, en won de wedstrijd. Marc van Grinsven, de winnaar van vorig jaar, moest genoegen nemen met een tweede plek en Piotr Kornafel werd derde. De mannen hebben zich dapper geweerd in hun eerste klassieker over 133 km. Theo werd uit eindelijk 54ste. Ronald 71ste en Marijn werd 76ste Jasper is niet geklasseerd maar zat ook in de groep van Marijn,Theo en Ronald.
Zondag 10 juli is onze eerst volgende klassieker in Brabant. Dan zullen de Mirato’s zich melden voor Someren-Peer –Someren over 126 km.
Rondje IJsselmeer 2010
Zaterdag 9 juli vertrokken de 16 renners en 2 beleidsters van Mirato voor het rondje IJsselmeer. Na snel even de spullen voor het weekend in de bus te hebben gegooid, vertrokken vanaf we richting Weteringbrug waar we Lars op zouden pikken. De dames hadden een paar punten opgekregen waar ze ons van de zouden voorzien van een sappie, bakkie en een happie. Het enige wat de renners hoefde te doen was lekker fietsen en genieten van het mooie weer. Willem had de opdracht om ons naar de eerste stop te leiden in Baarn. Onderweg reden over mooie fietsenpaden en soms ook over een onverhard pad. In sommige dorpen wisten ze waarschijnlijk dat de Mirato trein langs zou komen en hadden voor de zekerheid een nieuwe laag asfalt neergelegd. Na een laatste stuk over een bospad kwamen we aan in Baarn, Esther en Marloes hadden daar alvast de koffie en gebak en andere spullen uit de auto gehaald en een mooie picknick plek ingericht. Er werd even lekker genoten van al het lekkers wat de dames hadden neergezet voor er weer gefietst werd richting Spakenburg. Willem die nog steeds de weg erg goed wist bleef lekker voorin rijden zodat de rest alleen maar hoefde te volgen. Na een paar km ging het even mis en kwam Peter even in aanraking met het asfalt. De schade bleef gelukkig alleen beperkt tot een schaafwond. Een klein stukje verder misten we op eens Dries, hij had lek gereden zonder dat iemand het zag en hij was even vergeten een brul te geven. Koos (de man in vorm op dit moment) reed terug met een buitenband en deze werd er snel en vakkundig door hem om gelegd waarna Dries weer lekker verder kon fietsen. Via de smalle dijken van Spakenburg werd er richting Harderwijk gereden . Er gingen door het warme weer heel wat bidons water en dorstlesser doorheen. Bij Harderwijk aan gekomen hadden de meiden alweer een mooi plekje gevonden voor de picknick. Lekker onder de bomen werd er een lekker broodje kipkerrie of kaas gegeten. We hadden er nu zo’n beetje 120 km opzitten van de 225 km. Dan komt er voor iedereen wel een moment dat je er even door heen zit. De een word stil en een ander zit dingen die er niet zijn. Zo kwamen we langs een boerderij waar duidelijk een paar gasten lekker in een zwembad lagen. Alleen onze “mooie Mario” Chris hij was er van overtuigd dat een vrouw haar billen liet zien door het zwembroekje tussen de billen trekken. De vrouw in kwestie moet of last hebben een overvloed aan beharing of …..het was toch een man. We zullen het waarschijnlijk nooit weten.
We kwamen aan in Kamperveen na 170 km waar de dames ons weer stonden op te wachten met een lekker soepje en frisdrank en broodjes. De soep vonden de meeste renners heerlijk alleen Gerard alias “kokkie” wist niet echt wat hij er mee aan moest. De meeste lagen lekker op het kleed in de schaduw alleen kokkie moest van zijn “heerlijke” tomaten soep af. De vissen hebben er goed van gegeten. Na het eten reden we de saaie noordoost polder in waar het een lange weg is naar de bewoonde wereld in het plaatsje Lemmer. Hier scoorden we snel even een bakje aardbeien en een lekker raketje om wat af te koelen. Het laatste stukje naar Sneek liep allemaal lekker alleen de laatste kilometer voor Sneek reden we over klinkers en dan voel je toch wel dat je al een aantal uur op de fiets zit. Aangekomen bij de jeugdherberg werd er gretig gebruik gemaakt van het Sneekermeer waar een aantal renners met koersbroek en al in doken.
Na het zwemen deden we gezellig met zijn alle een biertje voor we lekker aan de bami met saté gaan. Na het eten lekker nog een paar biertjes gedaan en nog even voetbal zitten kijken. Dit was de wedstrijd voor de 3de en 4de plaats van het WK. Daarna ging iedere vrij snel naar zijn bedje want morgen wachten er weer 180 km richting Voorhout over de afsluitdijk.
Na een nacht met veel wind en onweer werden we wakker met een lekker zonnetje. Na het ontbijt vertrokken we rond 09.15 uur. Dit vroege tijdstip was gekozen omdat tijdens het biertje van gisteren onze “mooie Mario“ Chris vertelde dat hij de finale in zijn kroeg wilde kijken in Leiden. Hij gaf duidelijk aan dat dit zeer belangrijk voor hem was. Hij wilde als tegenprestatie gerust veel op kop rijden. De ploeg had hier voor de rest geen problemen mee. Tijdens het eerste uur moesten we regelmatig even stoppen om wat takken of halve bomen van de weg te halen voor we door konden rijden. De wind was vrij pittig en stond vol op de kop te blazen. Koos en Rick hielden het tempo tot Zurich lekker strak. Toen kwam de 32 km lange afsluitdijk waar we de kracht van de wind pas echt goed voelde. Chris maakte zich zorgen om het tijdschema en nestelde zich samen met de onverslijtbare Koos aan de kop. Halverwege kwamen er achter de rug van Koos en Chris toch een paar demarrages van Kokkie en Leen. Ook Tommie wilde de sprongen wagen maar moest passen toen Sander van hem over nam en in één keer naar de kop reed. De rest van de groep dacht toch dat Tommie goede benen had en blijf in het wiel van Tommie rijden. Aan het einde van de afsluitdijk liepen de 2 groepen toch weer samen en zo reden we de kop van Noord-Holland weer binnen. Met behulp van de Garmin van Koos kwamen we via een nieuwe en mooie en rustige route aan in Middenmeer. Hier stonden de dames weer met een lekker bakkie en koekje op ons te wachten. Lekker op een kleedje in het gras wat kan er mis zou je zo denken?? Na een tijdje begon het toch een beetje te stinken naar hondenstront. Iedereen keek elkaar aan en beschuldigde elkaar. Er werd gekeken onder de sokken en schoenen. Ja hoor, Lars was degene die een dubbele voltreffer had onder de schoenen. (zie foto’s). Na het bakkie werd er koers gezet richting Limmen. Koos die zich nog steeds lekker fris voelde bleef lekker op kop rijden met een snelheid van 35 km per uur. Lars en Kokkie kwamen al klagen bij de rest van de ploeg over de fietsvakantie die ze samen met Koos voor de week erna hadden geboekt. De sfeer tijdens het fietsen bleef goed en er werden weer volop moppen getapt door Peter waardoor we voor het gevoel alweer snel bij de volgende stop in Limmen aankwamen. De dames hadden met hun busje vol eten, drinken en andere spullen zo de aandacht getrokken dat er iemand kwam vragen wat er zo ging gebeuren. De dames vertelden dat er zo een groep fietsers aankwam en dat ze op zoek waren naar een mooie picknickplek. De man vertelde dat die wel een mooie tuin had waar we in konden plaatsnemen. We moesten wel alles netjes opruimen na afloop. Esther volgde de man maar luisterde niet helemaal goed en kreeg dit ook te horen. De dames besloten toen zich snel met piepende banden uit de voeten te maken. Als Esther al niet goed luistert dan kunnen de jongens hier beter helemaal niet komen was hun gedachten. Er werd dus maar gepicknickt langs de kant van de weg. Broodje warme worst! Ook hadden we een lekker stukje meloen bij het eten. Dit had voor Koos bijna vitale gevolgen tijdens het laatste deel. Ergens tussen Beverwijk en Assendelft waren we Koos even kwijt. Na even wachten bij een stoplicht kwam hij terug aanrijden met een bleek gezicht. Hij zei; ik kon het niet meer houden die kramp in mijn pens . ik moest echt even schijten . Wij hadden in de wijde omtrek geen café of wat dan ook gezien. Koos vertelde dat hij ergens in het gras even zijn behoefte had gedaan en de billen even met gras had afgeveegd. Een klein stukje verderop ging Rick richting Amsterdam om op het museumplein de finale te bekijken samen met zijn meisje. Hij werd bedankt voor zijn gezelligheid en kopwerk. De rest zette koers richting het pontje bij Beverwijk waar we de overtocht maakte. Hierna ging het in gestrekte draf richting de Ringvaart. Hier werd er nog even finale gereden tot aan Lisserbroek. Het rondje IJsselmeer zoals wij hem hebben gereden was goed voor 405 km in 2 dagen met een gemiddelde snelheid van 31 km per uur. Na het douchen werd er bij Joost en Esther nog even heerlijk wat gegeten en gedronken en de finale gekeken. Ik wil iedereen bedanken voor zijn of haar inzet tijdens dit weer onvergetelijke weekend met de Mirato’s.
D.S.
Ronde van Hazerswoude 2010
Voor de Mirato’s staan vandaag Ruud, Jasper en Rick aan het vertrek. Hazerswoude is een moeilijk rondje om naar voren te rijden en de jongens kreeg ook de opdracht mee om goed voorin te starten. Dit deden ze ook en konden zich daardoor ook lekker bemoeien met de koers. Er was geen ontsnapping mogelijk zonder dat er een Miratorenner was in de kopgroep. Er waren genoeg renners die probeerden weg te komen maar alles werd binnen een paar rondes weer terug gereden. Op 10 rondes voor het eind probeerde Ruud samen met een renner van Swift de slag te maken. Alleen Ruud trof het niet echt met de renner van Swift. Die zat meer voor dood in het wiel dan dat die goed meewerkte. Jasper en Rick hielden de rest van het peloton in een ijzeren greep. Helaas voor Ruud, die Sabine en Yano een overwinning had beloofd, werd hij teruggehaald. Dit gebeurde op 5 rondes voor het eind. Hierna was het aan Rick het sein om te demarreren en hij kwam na 4 zware rondes als winnaar over de streep. Jasper maakte het Mirato feest compleet door de sprint van het peloton te winnen. Ruud werd nog netjes 13de. Super goed gereden mannen echt als een ploeg!
D.S.
Ouderkerk aan de Amstel 2010
Zondag 20 juni verdedigden Ruud, Chris en ik de Mirato kleuren in Ouderkerk aan de Amstel. Op het hobbelige en redelijk technische parcours van een kilometer stond een groot gezelschap aan het vertrek.
Ruud reed attent van voren maar kwam niet weg. Dat lukte mij in de laatste vijf ronden wel samen met 3 anderen. Chris had kort daarvoor zijn vaderschapverlof laten ingaan en kon daardoor de finale vanaf de kant zien.
Omdat er twee in de kopgroep hun werk niet goed deden, bleef het gat naar het achtervolgende peloton erg klein. Ik besloot er daardoor maar een lange sprint van te maken door kort na het horen van de bel te demarreren. Helaas kwam ik op de streep net te kort voor een overwinning, maar de 2e plaats was ook mooi. Ruud finishte in het peloton.
RvL
Rijsenhout 2010
Donderdag 10 juni was het kwartet Jasper, Ruud, Chris en ik afgereisd naar het pittoreske Rijsenhout voor de jaarlijkse wielerronde. Jasper, dia al maanden had toegeleefd naar zijn thuisronde, was uiteraard groot favoriet na zijn behaalde districtkampioenschap.
Op een nat wegdek werd er vanuit het vertrek hard gereden. Gelukkig regende het niet, waardoor de straat steeds meer opdroogde. Half koers was het peloton flink uitgedund en kon nestor Chris waakzaam toezien hoe Jasper, Ruud en ik af en toe met een ontsnapping mee gingen.
Met nog een kwartier te gaan kwam ik in de kopgroep van 5 waar over het algemeen lekker werd samengewerkt. Burggraaf probeerde nog weg te rijden, maar ik kon beide keren zijn wiel houden. In de finale begon het te regenen, waardoor de bochten een stuk gladder werden. In de laatste ronde probeerde ik zonder veel risico door de gladde bochten heen te sturen, waardoor ik een slechte positie had in de sprint en slechts 5e werd. Jasper won ogenschijnlijk makkelijk de sprint van het peloton, waar Ruud ook nog 14e werd.
Geen podium, maar wel 2 Mirato mannen in de top 10.
RvL
Nes a/d Amstel – 04 juni 2010
Onder een stralend zonnetje met 20 graden boven het vriespunt vertrok 55 man voor een wedstrijd van 36 km verdeeld over 3 ronden. Ondanks de geringe afstand, maar dankzij een matige bries werd het toch een leuke wedstrijd.
In de eerste omloop ging het een aantal keer op “de kant”, waardoor bij de eerste doorkomst het peloton al gehalveerd was. Maar dat vond ik niet genoeg. Gedurende de gehele tweede ronde en een deel van de derde (en laatste) ronde zat ik voortdurend in de kopgroep, maar kregen we niet meer dan 15 seconden. Uiteraard kreeg de kopgroep die ontstond nadat mijn ontsnapping teniet was gedaan wel de ruimte, waardoor het peloton geklopt leek…
In een alles of niets poging probeerde ik in de laatste kilometer nog de oversteek te maken, maar helaas is mijn fiets nog niet uitgerust met een extra “Cancellara-brommer aandrijving”, waardoor 55 km/uur niet voldoende was om aansluiting bij de kopgroep te bewerkstelligen. Toen ik vlak voor de finish ook nog werd ingehaald door het peloton en kansloos 18e werd, besefte ik dat mijn bordje volledig was leeggegeten… Ach, het was ondanks de uitslag toch een prachtige koers!
In de categorie van de niet-licentiehouders wist Mirato Marijn naar een 7e plek te rijden.
Rick van Leersum
Hieronder behoren de overige wedstrijdverslagen vermeld te staan. Door een technische reden zijn deze verloren gegaan en niet meer te achterhalen.
Onze excuses hiervoor